یکی دو تا نکته در مورد پرواز هست که حتما دونستن اش به درد دوستانی که بار سفر رو به قصد اوزیستان بستند می خوره. در واقع سعی می کنم مطالبی رو قید کنم که توی وبلاگ دوستان کمتر بهش اشاره شده و یا حداقل من مطلب خاصی در موردش ندیدم.

 

عوارض خروجی

این نکته هنوز واسه خودم هم مبهم مونده اما تا اونجایی که من فهمیدم پرداخت عوارض خروجی واسه کسانی که اقامت دائم کشورهای دیگه رو دارن الزامی نداره. ما عوارض رو پرداخت کرده بودیم اما افسر گذرنامه در فرودگاه امام بعد از دیدن ویزامون فیش های پرداخت رو پس داد و گفت شما با این ویزا لازم نیست عوارض خروجی بدید. هر چند ما دیگه پرداخت کرده بودیم و دیگه تو اون لحظات آخر و نصفه شب کاریش نمی شد کرد. اما به شما توصیه می کنم قبل از اینکه عوارض رو پرداخت کنید از یه جایی سئوال کنید. از دوستانی که قانون صحیح و قابل ارجاع رو در این مورد می دونن خواهش می کنم کامنت بذارن تا تکلیف این قضیه واسه همه روشن بشه. قربون دست و پنجولتون.

 

اضافه بار

داستان اضافه بار هم واسه خودش حکایتی بود شنیدنی که در مورد ما منجر به سردرگمی خیلی زیادی شده بود. علیرغم ظرفیت 40 کیلویی که بهمون داده بودن باز هم حدود ۱۳-۱۴ کیلو اضافه بار داشتیم و گلاب به روتون، دهنمون صاف شد تا این بارا رو طوری دسته بندی کردیم که اگه فرودگاه بهمون گیر دادن بتونیم اونایی که لازم نداریم رو خالی کنیم و برگردونیم و مجبور نباشیم اونجا دل و روده همه چمدونا رو سفره کنیم کف فرودگاه. خلاصه و مفید نتیجه رو بهتون می گم که خیالتون راحت بشه. ایرلاین های مختلف واسه خطوط پروازی مختلف قوانین متفاوتی دارن. محدودیت بار برای بعضی از مقاصد بر اساس وزن هست و برای برخی دیگه بر اساس تعداد بسته و وزن. مثلا همین امارات رو در نظر بگیرید. واسه پرواز به کانادا قانون اش بر اساس وزن و تعداد هست. تا ۶ کیلو اضافه بار رو اصولا گیر نمی دن. یعنی اگه ۴۰ تا باید ببری تا ۴۶ هم بی خیال می شن. اما اگه از اون بالاتر بره بهت این آپشن رو می دن که یه بسته دیگه تا سقف ۲۳ کیلو به بارهات اضافه کنی و به ازاء اون یه مبلغی ازت می گیرن که البته من در مورد این مبلغ دو تا روایت شنیدم. یکی ۵۰ دلار و اون یکی ۱۷۵ دلار که با وجود اختلافی که دارن اما باز هم در مقایسه با جریمه اضافه بار عملا هزینه ای محسوب نمی شه و اگه بارتون واستون ارزش داره می تونید پرداخت کنید (هزینه حمل اضافه بار به سیدنی کیلویی ۵۰ دلاره!! )

 

و اما مسیر سیدنی. قانون محاسبه بار تو این مسیر واسه امارات فقط بر اساس وزنه. یعنی وقتی می گن ۴۰ کیلو منظورشون اینه که فقط ۴۰ کیلو. نه بیشتر و نه کمتر. همه اش رو باید خالی کنید. هیچ آپشنی هم روی تعداد بسته بهتون نمی دن و با توجه به استرس لحظه های آخر و شرایط روحی که معمولا اون لحظات اصلا جالب نیست، به نظر من نمی ارزه که خودتون رو آزار بدید. البته من از برخی دوستان هم شنیدم که با توجه به تعداد مسافر و حجم بار و فصل پرواز گاهی اوقات ممکنه زیاد کلید نکنن. اما پرواز ما که کلی صندلی خالی داشت و باز هم بهمون گیر دادن. خلاصه اینکه توصیه سرآشپز اینه که اگه قصد دارید امتحان کنید حتما وسایل اضافی رو توی یه چمدون جدا بذارید که بتونید به راحتی برش گردونید و دردسر باز کردن وسایل رو به خودتون ندید. راستی نفری ۶-۷ کیلو هم می تونید با خودتون ببرید تو هواپیما که البته معمولا بیشتر از این حرفاست. ولی خوب قانون اینه که من گفتم. ما نفری یه کیف لپ تاپ و یه کوله با خودمون بردیم و گیر ندادن. اما اگه یهویی گیر دادن شاکی نشید بخوره تو ذوق تون.

 

بسته بندی وسایل

دو تا نکته تو این مورد می گم که خیلی به درد می خوره. اول اینکه چمدون ها رو طوری بسته بندی کنید که وزن هر کدوم بیشتر از ۲۳ کیلو نشه. طبق قانون بهتون اجازه نمیدن بسته های بالای ۲۳ کیلو رو وارد بار کنید. دلیل اش هم البته مشخص هست و منطقی. برای حمل بسته ها از نیروی انسانی استفاده می شه و اون بندگون خدا هم که طبیعتا لدر نیستن. کمر بشقاب میشه تا اون چمدون ها رو بلند کنه. پس مراقب این نکته باشید وگرنه مجبورتون می کنن وسایل رو خالی کنید تو قسمت بسته بندی فرودگاه کارتن کنید. دوم هم اینکه واسه پیدا کردن روش های بسته بندی مناسب و بهینه، تشریف ببرید یوتیوب رو جستجو کنید. یه روش های خفنی توش یاد می گیرید واسه بسته بندی که تصورش رو هم نمی تونید بکنید. اگه فکر می کنید می تونید وسایل چند سال زندگی رو همینطوری و بدون قانون توی چهار تا چمدون چول کنید و جا میشه سخت در اشتباهید. اگه بار تریلی هم کنید جا نمیشه. خلاصه اینکه کیش تشریف نمی برید. مراقب باشید.

 

شرایط پروازهای امارات

من قبلا فقط با گلف ایر یکی دو تا پرواز کرده بودم و نمی تونم فعلا امارات رو با جای دیگه ای مقایسه کنم. اما سرویسی که من از امارات دیدم واقعا خوب و در حد بالایی بود. صندلی ها راحت و فاصله بینشون زیاد بود. هر وقت هر چیزی بخوای واست میارن. لازم نیست صبر کنید تا خودشون واستون سرویس بیارن. سعی کنید توی پرواز آب و مایعات زیاد بخورید تا خدای نکرده دچار لختگی خون نشید. چند باری هم تا رسیدن به مقصد بلند شید و راه برید و حتی ورزش کنید. آخر هواپیما یه فضای باز داره که می شه رفت و یه تکونی به کمر و پر و پاها داد. توی یه پرواز ۱۴ ساعته این کارها واقعا حیاتی و ضروری هست. فراموش نکنید.بازی و فیلم های روز و سرگرمی هم تا دلتون بخواد روی مانیتور جلوتون هست.

 

سرویس های آنلاین

در این مورد دوستان زیاد مطلب نوشتن اما تکرارش خالی از فایده نیست. با هر پروازی که سفر می کنید حتما قبل از پرواز توی سایت اش عضو بشید. با این کار می تونید به صورت آنلاین صندلی خودتون رو انتخاب کنید، غذاتون رو از قبل سفارش بدید و به ازای هر پرواز امتیاز جمع کنید و از مزایای اون امتیاز ها در آینده استفاده کنید. ضمن اینکه می تونید ۲۴ ساعت قبل از پرواز به صورت آنلاین Checkin کنید و رسیدش رو پرینت کنید و به جای اینکه سه ساعت قبل از پرواز فرودگاه باشید و عمر خودتون و بقیه رو سرویس کنید، ۹۰ دقیقه قبل خودتون رو به فرودگاه برسونید. تازه اگه چمدون نداشته باشید که این مدت زمان میشه یک ساعت. عین پرواز داخلی!  اسم کلاب امارات Skywards هست. وقتی صندلی تون جفت دستشویی نباشه و ۳ ساعت هم توی فرودگاه یه لنگه پا نایستید و گریه و زاری کنید، اونوقت به ارزش این کار پی می برید. ضمنا امارات یه سرویس اعلان ورود و خروج پرواز داره که اگه خانواده تون تو کار اینترنت و ایمیل باشن می تونن ازش استفاده کنن. فکر کنم SMS هم داشته باشه. مطمئن نیستم. کار به این صورته که شماره پرواز و اطلاعات خودشون رو توی سایت وارد می کنن. به محض اینکه پرواز نشست بهشون خبر می ده. اینطوری خیالشون راحت می شه و از نگرانی شون کم می شه.

 

دیگه چیزی در مورد پرواز به ذهنم نمی رسه جز یه خاطره لطیــــف از آخرین لحظات ترک وطن عزیزمون. تو فرودگاه امام تو گیت خروجی پرواز دبی ایستاده بودیم تو صف. خیلی واسم جالب بود که چرا این همه آدمی که روی اون صندلی ها نشستن چرا بلند نمی شن توی صف بایستن. اولش فکر کردم خوب شاید اونا مسافرای پرواز دبی نباشن. اما به محض اینکه یارو اعلام کرد مسافرای دبی بیان تو صف فهمیدم چرا تا اون موقع از روی صندلی هاشون تکون نمی خوردن! وقتی می شه تا لحظه آخر نشست رو صندلی و بعدش بلانسبت حیوون یهو حمله کرد و بی خیال همه اونایی شد که تو صف ایستادن، خوب چه کاریه نه؟ چرا تو صف بایستیم. اون لحظه فقط یه چیزی رو تو ذهنم مرور می کردم. باید رفت! نباید ماند! از هیچکدوم از اونایی که روش این دوستان رو به تو صف ایستادن ترجیح می دن به خاطر جسارتی که بهشون کردم عذر نمی خوام. اگه اینجا وبلاگ نبود و خانواده رد نمی شد از خجالت تون در می اومدم...

 

 

اندر باب بین المللی نمودن گواهینامه بین علما یه سری اختلافات وجود داره. ما هم راستش آخرش نفهمیدیم که بالاخره می شه با این گواهینامه سه ماه اول رو اونجا رانندگی کرد یا نه! بعضی از دوستان می گن می شه، بعضی ها می گن وقتی اقامت دائم داشته باشی با گواهینامه بین المللی نمی شه اونجا رانندگی کرد و باید گواهینامه استرالیایی بگیری و واسه اون سه ماه اول هم همون ترجمه AEMS کفایت می کنه. اما جمیع علما بر این نکته اجماع دارن که این گواهینامه به درد هر چیزی نخوره حداقل یه کارت شناسایی عکس دار محسوب می شه که به کار می آد. به هر حال، هر چی که هست و نیست ما رفتیم گرفتیم مادر. بالاخره ما که واسه این پول زحمتی نکشیدیم. از محل واریز نقدی دولت خدمتگذار هزینه کردیم. خدا یک در دنیا یکی و نصفی در آخرت بهشون بده.

واسه بر و بکسی که مثل من فکر می کنن گواهینامه رو باید ببرن راهنمایی رانندگی یا پلیس + 10 واسه بین المللی کردن عرض می کنم که اشتباه می اندیشید. یه جورایی این کار رو باید با مراجعه به اولین سوپر مارکت و یا عطاری محل تون انجام بدین!! حالا اینکه چرا واقعا یه جای غیر دولتی که از عوارض نیروی انتظامی و سهم کمیته امداد و حق الزحمه صدا و سیما مبراست، باید واسه یه پرینت ساده و یه تیکه کاغذ 31000 تومن بگیره رو من که آخرش نفهمیدم! خلاصه اینکه بنده واسه اینکه بفهمم اصولا دنیا دست کیه و کجا باید این کارو انجام بدم مثل همیشه رفتم سراغ عمو گوگل و آخرش به این وبسایت ختم شد که ظاهرا یکی از مراکز مجاز انجام این کار در ایرانه : http://www.govahiname.ir 

لینک نمایندگی ها رو که کلیک کنید مراکز فعال توی استان خودتون رو می تونید توش پیدا کنید. در مورد شیراز این سه تا نمایندگی فعال هستن:

شركت خدمات مسافرتي تارخ

آدرس  :  خيابان سيمتري سينما سعدي - طبقه فوقاني داروخانه بابك
تلفن  :  07112330355
فاكس  :  07112358001

شركت خدمات مسافرتي مهاجري و شركاء

آدرس  :  بلوار كريمخان زند - چهار راه زند - شماره 6
تلفن  :  07112227427
فاكس  :  07112226366

شركت خدمات مسافرتي شيراز اكسپرس

آدرس : بلوار آزادي - مقابل پارك آزادي كد پستي : 8816813959
تلفن : 07112270630
فاكس : 07112293633

در مورد مدارک لازم چیزی نمی نویسم، چون با توجه به ثبات قوانین در کشور عزیزمون فکر می کنم بهتره که خودتون وقتی می خواهید اقدام کنید تماس بگیرید و از خودشون بپرسید. اما این توضیح می تونه جالب باشه که با وجود اینکه هر سه نماینده یک شرکت هستن، اما اولی نیم ساعته، دومی یکروزه و سومی دو روزه گواهینامه رو واستون صادر می کنن!!! این هم از عجایبی هست که شاید فقط توی این شهر بتونید نظیرش رو ببینید و خوب بستگی مستقیم به فرمول معروف محاسبه مساحت دایره داره که به دلایل فرهنگی از شرح مبسوط اون معذوریم !

تا یکی دو روز بعد از اینکه ویزا میاد نمی دونی دنیا دست کیه. نمی فهمی خوشحالی، ناراحتی، شک زده شده، تشنه هستی یا خوابت می آد!! همچی که یه نمه الکل پرید و فهمیدی دیشب کجا خوابیده بودی، تازه به سرافت می افتی و کاسه چه کنم دستت می گیری که ای دل غافل، مثل اینکه راستی راستی شروع شدااااااااا... حالا از کجا شروع کنم؟ کدوم اول، کی آخر صف؟ اینه که اولین چیزی که به فکرت می رسه اینه که مطمئن شی این خماری از مستی تموم شدن اون همه مدت انتظار و اون همه تلاش بوده، نه خدای نکرده از فست فود چند شب پیش! میزنی تو کار ریز ریز کردن Grant Notification و هر چی می خونی می بینی ای بابا! این که چیزی در مورد سفارت و تهران و ویزا توش ننوشته که هیچ، آخرش هم نوشته که همه ویزاها نباید توی پاسپورت چسبونده بشن و بعضی هاشون الکترونیکی هستن و شما می تونی بری از طریق وبسایت ما وضعیت ویزات رو چک کنی! و جالب تر اینکه نمی نویسه آیا این ویزا شامل همون بعضی از ویزاها میشه یه نه!؟ ما که تو کار این جماعت موندیم والا!

 

خلاصه اینکه آخرش با توجه به تجربیات بر و بکس حاجت گرفته، رفتیم وبسایت سفارت بلاد کفر در سرزمین اسلام رو پیدا کردیم و یه ایمیل به immigration.tehran@dfat.gov.au شون زدیم تا وقت سفارت بگیریم. چون تعطیلات آخر هفته بود، اولین روز کاری بعد از تعطیلات بهم ایمیل زدن و واسه 8-9 روز بعد بهم وقت دادن. ما هم بلیط رو گرفتیم و راهی پایتخت شدیم. کوتاه سخن اینکه، همه چیز اونجا خوب بود. سر وقت بودن، برخورد خوبی داشتن و سریع کار می کردن. کلا بیشتر از 10 دقیقه کارمون طول نکشید و پاسپورت به دست از در زدیم بیرون، با یه صفحه نارنجی منقش به تمثال مبارک جناب اسکیپی.

 

داستان سفارت و ویزا نکته ریز کنکوری قابل عرضی نداشت که واستون بنویسم. اما جونم واستون بگه از بلیط ننه! با خودمون گفتیم بذار تا توی تهران بزرگ هستیم یه حال و احوالی هم از بازار بلیط و پرواز بپرسیم. نمی دونم شما هم تعجب می کنید یا نه. اما من خیلی واسم عجیب بود وقتی بعد از بررسی دو سه تا دفتر هواپیمایی و زنگ زدن به دفتر مرکزی امارات فهمیدم که تقریبا تمام پرواز های جون و جولای از ایران به سیدنی پر شده! (البته با خط امارات) و این یعنی اینکه نه تنها برداشتن یارانه ها تاثیر منفی در زندگی مردم نداشته که به حول و قوه الهی هموطنان عزیزمون اینقدر توانمند شدن که تمام بلیط های تعطیلات یه ایرلاین رو درو می کنن و می زنن می رن عشق و حال. اون هم کجا!!!! استرالیا!! اون لنگ دنیا!! خلاصه اینکه سرتون رو درد نیارم. فکر می کردیم واسه بلیط زمان خوبی داریم اقدام می کنیم ولی فهمیدیم که خیلی هم دیر شده.

 

طبق تجربیات دوستان تصمیم داشتم بلیط ها رو دوسره بخرم. اما راست یا دروغ، هر جا می رفتم می گفتن دیگه برگشت رو یکساله و Open نمی دن بهتون. باید برگشت رو تاریخ بزنیم و این تاریخ هم غیر قابل تمدید هست که اگه سر اون تاریخ برنگشتین تقریبا همه پولتون سوخت می شه. حتی دفتر مرکزی امارات هم همین رو بهم گفت. این شد که رفتیم سمت بلیط یک سره.

 

و حالا نکته تستی این ماجرا! توی همون وبگردی های شبونه واسه پیدا کردن بلیط، یهو توی میگرنت هلپ چشمم افتاد به یه تاپیک جالب در مورد تهیه بلیط از طریق سازمان بین المللی مهاجرت که حداقل من تا حالا چیزی ازش نشنیده بودم و اصلا در مورد همچین سازمانی اطلاعاتی نداشتم (خدا یک در دنیا هوارتا در آخرت بهت بده kraps جان).

 

داستان اینه که این سازمان برای مهاجرانی که اولین باره دارن کشور رو به سمت مقصد مورد نظرشون ترک می کنن یه سری امکانات واسه تهیه بلیط شون در نظر گرفته که شامل مجوز حمل اضافه بار و تخفیف در هزینه بلیط می شه. البته تخفیف در قیمت ممکنه بسته به ایرلاین انتخابی و نرخ روز دلار و تاریخ پرواز چندان چشمگیر نباشه اما اضافه بار مجاز فاکتور خیلی مهمی هست که نمیشه به این راحتی ازش گذشت. مخصوصا در سفر اول. مثلا واسه الاتحاد بار مجاز 30 کیلو و واسه امارات 40 کیلو می شه، در حالی که در حالت عادی به ترتیب 23 و 30 کیلو هستن. به خاطر ظرفیت 40 کیلویی، ما امارات رو انتخاب کردیم و هزینه بلیط یک سره هم واسه هر نفر شد 920 دلار آمریکا (هزینه رو به دلار باید پرداخت کرد) که به حساب دلاری 1120 تومن اون روز شد نفری یک میلیون و سی هزار تومن که نسبت به بلیط 1250000 تومنی نرخ آزاد تقریبا نفری 220 تومن به سود شد.

 

روش کار هم اینطوریه که بعد از گرفتن ویزا برای هر نفر یک کپی از صفحه ویزا و صفحه اول پاسپورت تهیه می کنید و به همراه اصل مدارک تشریف می برید به این آدرس:

اونجا، بعد از توافق بر سر تاریخ و انتخاب پرواز مورد نظر، برای هر نفر یه فیش بهتون می دن به مبلغ 110 دلار آمریکا که به عنوان پیش پرداخت هست و غیر قابل برگشته. یعنی اگه یهو پشیمون شدین و خواستین پرواز رو کنسل کنید یا تغییر بدین این پول پریده. دلار به دست تشریف می برید سر میرداماد، ساختمان تجاری اسکان (درست روبروی پاساژ پایتخت) و فیش رو توی بانک ملی واریز می کنید به حسابی که توی فیش نوشته شده. بعد رسید دو نسخه ای واریز وجه رو دوباره می برید سازمان مهاجرت و ما بقی کارها رو واستون انجام می دن. بلیط رو همون موقع بهتون نمیده و همه مبلغ رو هم یکجا ازتون نمی گیره. در مورد ما حدودا یک هفته بعد بلیط حاضر شد که زحمت تحویل گرفتن و تسویه حسابش افتاد گردن داداش کوچیکه و خانمی گل اش. ضمنا همون روز بهتون فیش قسط دوم رو هم به صورت مجزا می ده که می تونید یکجا پرداخت کنید. اما خوب! من ترجیح دادم تا تایید و تحویل بلیط صبر کنم و همه پول رو یکجا پرداخت نکنم. این دیگه به شرایط و صلاحدید خودتون بستگی داره. این هم شماره تلفنشون هست: 22045364. تماس که گرفتید بگید می خوام در مورد تهیه بلیط با خانم زروان صحبت کنم.

 

واسه کسایی که مثل من زندگی توی وطن عزیز باعث شده خوشبینی و اعتمادشون به اطرافیان به حداکثر حد خودش برسه و شک دارن که این سازمان ممکنه خدای نکرده ریگی به کفش داشته باشه، یه نکته کوچیک رو بگم و اون اینکه این سازمان کاملا رسمی و بین المللی هست و حتی مثل همه سفارت خونه ها کاملا محافظت می شه و باجه پلیس دیپلماتیک هم دم درش هست. پس جای نگرانی نیست. دو تا نکته دیگه هم بگم. فیش هایی که بهتون میدن به انضمام یک برگه هست که مبلغ توش نوشته شده و اسم شما هم روی فیش هست. نیازی به تکمیل مابقی فیش نیست. همون اسم و اون برگه کفایت می کنه واسه بانک. ضمنا واسه اونایی که دلار ندارن و می خوان همون جا بخرن و مثل من با شلوغی تهران میونه خوبی ندارن شاید ذکر این نکته هم بد نباشه که یه چند تایی صرافی توی همون مجتمع اسکان هست. واسه خریدن دلار، خودتون رو الاف ترافیک مزخرف تهران نکنید.

 

دو تا ور کوچیک دیگه بزنم و برم:

 

اول اینکه خدمات این سازمان فقط واسه استرالیا نیست. حداقل در مورد کانادا که مطمئن هستم این خدمات به صورت مشابه ارائه می شه. 

دوم هم اینکه دیروز جواب شکایتی که به آمبودزمن زده بودم اومد!!! گفتن که همه چیز درسته و هم دیاک و هم آژانس های کذایی خارج از اون کارشون رو دارن درست انجام می دن! جالب تر اینکه گفتن درحال حاضرنه دیاک کنترلی روی روند پرونده ات داره و نه اون آژانس ها!!! اما نگفتن که عمه کدوم الاغی دقیقا روی پرونده من کنترل داره. و جالب تر تر اینکه این ایمیل رو سه هفته بعد از صدور ویزا به من زدن و این یعنی اینکه اگه پرونده تون گیر و گور خاصی مثل جواب ندادن کیس آفیسر یا برخورد بد از طرف دیاک نداره، بیخود وقتتون رو حروم اینا نکنید. اوضاع این یکی دیگه از اون اولی هم خراب تره!