یکی دو تا نکته در مورد پرواز هست که حتما دونستن اش به درد دوستانی که بار سفر رو به قصد اوزیستان بستند می خوره. در واقع سعی می کنم مطالبی رو قید کنم که توی وبلاگ دوستان کمتر بهش اشاره شده و یا حداقل من مطلب خاصی در موردش ندیدم.

 

عوارض خروجی

این نکته هنوز واسه خودم هم مبهم مونده اما تا اونجایی که من فهمیدم پرداخت عوارض خروجی واسه کسانی که اقامت دائم کشورهای دیگه رو دارن الزامی نداره. ما عوارض رو پرداخت کرده بودیم اما افسر گذرنامه در فرودگاه امام بعد از دیدن ویزامون فیش های پرداخت رو پس داد و گفت شما با این ویزا لازم نیست عوارض خروجی بدید. هر چند ما دیگه پرداخت کرده بودیم و دیگه تو اون لحظات آخر و نصفه شب کاریش نمی شد کرد. اما به شما توصیه می کنم قبل از اینکه عوارض رو پرداخت کنید از یه جایی سئوال کنید. از دوستانی که قانون صحیح و قابل ارجاع رو در این مورد می دونن خواهش می کنم کامنت بذارن تا تکلیف این قضیه واسه همه روشن بشه. قربون دست و پنجولتون.

 

اضافه بار

داستان اضافه بار هم واسه خودش حکایتی بود شنیدنی که در مورد ما منجر به سردرگمی خیلی زیادی شده بود. علیرغم ظرفیت 40 کیلویی که بهمون داده بودن باز هم حدود ۱۳-۱۴ کیلو اضافه بار داشتیم و گلاب به روتون، دهنمون صاف شد تا این بارا رو طوری دسته بندی کردیم که اگه فرودگاه بهمون گیر دادن بتونیم اونایی که لازم نداریم رو خالی کنیم و برگردونیم و مجبور نباشیم اونجا دل و روده همه چمدونا رو سفره کنیم کف فرودگاه. خلاصه و مفید نتیجه رو بهتون می گم که خیالتون راحت بشه. ایرلاین های مختلف واسه خطوط پروازی مختلف قوانین متفاوتی دارن. محدودیت بار برای بعضی از مقاصد بر اساس وزن هست و برای برخی دیگه بر اساس تعداد بسته و وزن. مثلا همین امارات رو در نظر بگیرید. واسه پرواز به کانادا قانون اش بر اساس وزن و تعداد هست. تا ۶ کیلو اضافه بار رو اصولا گیر نمی دن. یعنی اگه ۴۰ تا باید ببری تا ۴۶ هم بی خیال می شن. اما اگه از اون بالاتر بره بهت این آپشن رو می دن که یه بسته دیگه تا سقف ۲۳ کیلو به بارهات اضافه کنی و به ازاء اون یه مبلغی ازت می گیرن که البته من در مورد این مبلغ دو تا روایت شنیدم. یکی ۵۰ دلار و اون یکی ۱۷۵ دلار که با وجود اختلافی که دارن اما باز هم در مقایسه با جریمه اضافه بار عملا هزینه ای محسوب نمی شه و اگه بارتون واستون ارزش داره می تونید پرداخت کنید (هزینه حمل اضافه بار به سیدنی کیلویی ۵۰ دلاره!! )

 

و اما مسیر سیدنی. قانون محاسبه بار تو این مسیر واسه امارات فقط بر اساس وزنه. یعنی وقتی می گن ۴۰ کیلو منظورشون اینه که فقط ۴۰ کیلو. نه بیشتر و نه کمتر. همه اش رو باید خالی کنید. هیچ آپشنی هم روی تعداد بسته بهتون نمی دن و با توجه به استرس لحظه های آخر و شرایط روحی که معمولا اون لحظات اصلا جالب نیست، به نظر من نمی ارزه که خودتون رو آزار بدید. البته من از برخی دوستان هم شنیدم که با توجه به تعداد مسافر و حجم بار و فصل پرواز گاهی اوقات ممکنه زیاد کلید نکنن. اما پرواز ما که کلی صندلی خالی داشت و باز هم بهمون گیر دادن. خلاصه اینکه توصیه سرآشپز اینه که اگه قصد دارید امتحان کنید حتما وسایل اضافی رو توی یه چمدون جدا بذارید که بتونید به راحتی برش گردونید و دردسر باز کردن وسایل رو به خودتون ندید. راستی نفری ۶-۷ کیلو هم می تونید با خودتون ببرید تو هواپیما که البته معمولا بیشتر از این حرفاست. ولی خوب قانون اینه که من گفتم. ما نفری یه کیف لپ تاپ و یه کوله با خودمون بردیم و گیر ندادن. اما اگه یهویی گیر دادن شاکی نشید بخوره تو ذوق تون.

 

بسته بندی وسایل

دو تا نکته تو این مورد می گم که خیلی به درد می خوره. اول اینکه چمدون ها رو طوری بسته بندی کنید که وزن هر کدوم بیشتر از ۲۳ کیلو نشه. طبق قانون بهتون اجازه نمیدن بسته های بالای ۲۳ کیلو رو وارد بار کنید. دلیل اش هم البته مشخص هست و منطقی. برای حمل بسته ها از نیروی انسانی استفاده می شه و اون بندگون خدا هم که طبیعتا لدر نیستن. کمر بشقاب میشه تا اون چمدون ها رو بلند کنه. پس مراقب این نکته باشید وگرنه مجبورتون می کنن وسایل رو خالی کنید تو قسمت بسته بندی فرودگاه کارتن کنید. دوم هم اینکه واسه پیدا کردن روش های بسته بندی مناسب و بهینه، تشریف ببرید یوتیوب رو جستجو کنید. یه روش های خفنی توش یاد می گیرید واسه بسته بندی که تصورش رو هم نمی تونید بکنید. اگه فکر می کنید می تونید وسایل چند سال زندگی رو همینطوری و بدون قانون توی چهار تا چمدون چول کنید و جا میشه سخت در اشتباهید. اگه بار تریلی هم کنید جا نمیشه. خلاصه اینکه کیش تشریف نمی برید. مراقب باشید.

 

شرایط پروازهای امارات

من قبلا فقط با گلف ایر یکی دو تا پرواز کرده بودم و نمی تونم فعلا امارات رو با جای دیگه ای مقایسه کنم. اما سرویسی که من از امارات دیدم واقعا خوب و در حد بالایی بود. صندلی ها راحت و فاصله بینشون زیاد بود. هر وقت هر چیزی بخوای واست میارن. لازم نیست صبر کنید تا خودشون واستون سرویس بیارن. سعی کنید توی پرواز آب و مایعات زیاد بخورید تا خدای نکرده دچار لختگی خون نشید. چند باری هم تا رسیدن به مقصد بلند شید و راه برید و حتی ورزش کنید. آخر هواپیما یه فضای باز داره که می شه رفت و یه تکونی به کمر و پر و پاها داد. توی یه پرواز ۱۴ ساعته این کارها واقعا حیاتی و ضروری هست. فراموش نکنید.بازی و فیلم های روز و سرگرمی هم تا دلتون بخواد روی مانیتور جلوتون هست.

 

سرویس های آنلاین

در این مورد دوستان زیاد مطلب نوشتن اما تکرارش خالی از فایده نیست. با هر پروازی که سفر می کنید حتما قبل از پرواز توی سایت اش عضو بشید. با این کار می تونید به صورت آنلاین صندلی خودتون رو انتخاب کنید، غذاتون رو از قبل سفارش بدید و به ازای هر پرواز امتیاز جمع کنید و از مزایای اون امتیاز ها در آینده استفاده کنید. ضمن اینکه می تونید ۲۴ ساعت قبل از پرواز به صورت آنلاین Checkin کنید و رسیدش رو پرینت کنید و به جای اینکه سه ساعت قبل از پرواز فرودگاه باشید و عمر خودتون و بقیه رو سرویس کنید، ۹۰ دقیقه قبل خودتون رو به فرودگاه برسونید. تازه اگه چمدون نداشته باشید که این مدت زمان میشه یک ساعت. عین پرواز داخلی!  اسم کلاب امارات Skywards هست. وقتی صندلی تون جفت دستشویی نباشه و ۳ ساعت هم توی فرودگاه یه لنگه پا نایستید و گریه و زاری کنید، اونوقت به ارزش این کار پی می برید. ضمنا امارات یه سرویس اعلان ورود و خروج پرواز داره که اگه خانواده تون تو کار اینترنت و ایمیل باشن می تونن ازش استفاده کنن. فکر کنم SMS هم داشته باشه. مطمئن نیستم. کار به این صورته که شماره پرواز و اطلاعات خودشون رو توی سایت وارد می کنن. به محض اینکه پرواز نشست بهشون خبر می ده. اینطوری خیالشون راحت می شه و از نگرانی شون کم می شه.

 

دیگه چیزی در مورد پرواز به ذهنم نمی رسه جز یه خاطره لطیــــف از آخرین لحظات ترک وطن عزیزمون. تو فرودگاه امام تو گیت خروجی پرواز دبی ایستاده بودیم تو صف. خیلی واسم جالب بود که چرا این همه آدمی که روی اون صندلی ها نشستن چرا بلند نمی شن توی صف بایستن. اولش فکر کردم خوب شاید اونا مسافرای پرواز دبی نباشن. اما به محض اینکه یارو اعلام کرد مسافرای دبی بیان تو صف فهمیدم چرا تا اون موقع از روی صندلی هاشون تکون نمی خوردن! وقتی می شه تا لحظه آخر نشست رو صندلی و بعدش بلانسبت حیوون یهو حمله کرد و بی خیال همه اونایی شد که تو صف ایستادن، خوب چه کاریه نه؟ چرا تو صف بایستیم. اون لحظه فقط یه چیزی رو تو ذهنم مرور می کردم. باید رفت! نباید ماند! از هیچکدوم از اونایی که روش این دوستان رو به تو صف ایستادن ترجیح می دن به خاطر جسارتی که بهشون کردم عذر نمی خوام. اگه اینجا وبلاگ نبود و خانواده رد نمی شد از خجالت تون در می اومدم...

 

 

بعد از یه مدت طولانی دوباره سلام. یه سلام گرم، مثل همیشه... اما این بار از سیدنی. از شهری زیبا و دوست داشتنی این لنگ دنیا، که از بدو ورود تا الان لحظه ای نسبت بهش احساس غربت و بیگانگی نداشتم. نه نسبت به خودش و نه نسبت به مردم اش که خیلی از حرفاشون رو متوجه نمی شم و کلی باید گوش وایسم تا بفهمم دارن چی می گن. می دونم خیلی زوده که بخوام راجع به مهاجرت و خوبی ها و بدی های خونه جدید واستون بنویسم. اما تا امروز که چهار روز از ورودمون گذشته می تونم همین قدر بگم که پتانسیل رسیدن به آرزوها و نتیجه گرفتن از کاری که می کنی اینجا به مراتب بیشتر و بیشتر از اون چیزی هست که تصور می کردم و امروز که این پست رو دارم به عنوان اولین مطلب بعد از مهاجرت می نویسم احساس ام اینه که راه درستی رو واسه بقیه زندگی ام انتخاب کردم و از این بابت خوشحالم.

یه دنیا حرف گفتنی دارم که بگم و بشنوید. اما نمی خوام این پست رو صد صفحه ایش کنم. می خوام واسه این پست یه جای ویژه بذارم توی دلم تا هر وقت می خونم اش یادم بیاد که امروز احساس ام چی بوده و تو دلم چی می گذشته و حالا که حرف دل شد فقط می خوام چند تا جمله کوتاه بنویسم و تمام.

داداش دامونی، المیرای مهربون و دوست داشتنی، امید عزیز، مرجانه خوب و مهربون و دریا کوچولوی شیطونش، احمد رضای عزیزم، دوست خوبم علی،  و بالاخره شادی و امیر عزیز که الان واسه یه مسافرت ایران هستن و هنوز موفق به دیدارشون نشدم. دوست دارم این رو بدونید که تمام حسی که امروز داریم رو تا همیشه مدیون شما خواهیم بود و صادقانه و با تمام وجودم به خاطر تک تک محبت هایی که نسبت به ما داشتید ازتون تشکر می کنم. امیدوارم یه روز این توان رو داشته باشم تا بتونم یه ذره از این همه لطف و محبت رو جبران کنم. هر چند می دونم خیلی سخته. 

حرف اول و آخر اینکه، ممنــــون ام. به خاطر همه چیـــــز.