فکر می کنم یکی دیگه از مواردی بحث برانگیزی که ذهن خیلی از بچه ها رو قبل از اومدن با خودش درگیر می کنه وسایل مورد نیاز در بدو وروده. نمی تونم واسه همه یه نسخه بپیچم و بگم چی لازم دارید و چی لازم ندارید. چون علاقه و سلیقه آدما با همدیگه متفاوته. اما بذارید واسه اینکه به یه جایی برسیم و چهار تا کلمه به درد بخور از توی حرفامون در بیاریم، یه سری پیش فرض رو پایه نوشته های این پست قرار بدیم. ما در مورد مهاجرهایی داریم صحبت می کنیم که شناخت زیادی از محله های مختلف و شرایط موجود ندارن و تصمیم دارن به صورت موقت یه جا زندگی کنن تا بعد از کار پیدا کردن و جاگیر شدن واسه محل زندگی شون تصمیم بگیرن. چندان هم به این مورد اهمیت نمی دن که حتما از همون وسایلی که توی ایران استفاده می کردن استفاده کنن. این مورد در مورد خانم ها می تونه موضوعیت بیشتری داشته باشه. اگر این شرایط رو در نظر بگیریم به نظر من دردسر خرید وسایل در اینجا خیلی کمتر از ارسال وسایل از ایرانه. صرف نظر از اینکه من شخصا از سبُک سفر کردن به استرالیا راضی هستم و از این بابت دشواری خاصی رو تحمل نکردم، چند نفر از دوستان رو هم دیدم که اخیرا اومدن اینجا و شدیدا از ارسال وسیله از ایران ناراضی بودن و خیلی اذیت شده بودن. البته طبیعتا بنده اینجا با تمام دوستانی که از ۱۰۰ سال گذشته تا حالا به اینجا مهاجرت کردن دیدار نداشتم. حتما هستن کسانی که وسایل رو از ایران فریت کردن و راضی بودن. اما تقریبا همه دوستانی رو که دیدم و از من پرسیدن وسیله چی آوردی، وقتی گفتم چیزی فریت نکردم، تایید کردن که کار به جایی انجام دادم. در مورد مابقی بنده اطلاعی ندارم. مسلما نظرات موافق با فریت کردن وسایل هم می تونه بیشتر به تصمیم گیری تو این مورد کمک کنه.
از اینکه چی بیاریم و چی نیاریم خیلی از دوستان توی وبلاگ هاشون توضیحات کافی دادن و به نظر من نوشتن دوباره این مطالب اتلاف وقت و انرژیه. اگر کسی سئوال خاصی در این زمینه داره که تجربه ای در موردش داشته باشم با کمال میل جواب می دم. اما در مجموع یکی دو تا نکته رو که به نظر خودم خیلی مهم هست و باهاشون درگیر بودم واستون می نویسم.
یکی از چیزهایی که در بدو ورود اینجا خیلی خیلی به درد همه می خوره موبایلی هست که GPS داشته باشه. یه دونه گوشی GPS دار از مواردیه که اینجا خیلی می تونه بهتون کمک کنه و خیلی از مشکلات شما رو حل کنه. گوشی های ایران، اینجا جواب می دن و نیازی نیست کاری باهاشون بکنید. یه سیم کارت Prepaid از فرودگاه می خرید و تمام. اگر گوشی تون این قابلیت رو داره که هیچ، اما اگر نداره یه گوشی ساده با قابلیت GPS کفایت می کنه. اگر هزینه واستون مهمه بی خود پولتون رو صرف خریدن گوشی گرون قیمت نکنید، چون معمولا بعد از یه مدت Plan می خرید و Plan هم با گوشی فروخته می شه.
دو تا چیز ساده دیگه هم هست که اگه بهم نخندین واستون می گم. اول اینکه اگه از دمپایی انگشتی خوشتون نمی آد حتما یکی دو جفت دمپایی با خودتون بیارید. اینجا دمپایی پلاستیکی معمولی واسشون تعریف نشده است! من که هنوز پیدا نکردم! یکی دیگه هم از این سبد کوچولوهایی که توی سینک ظرف شویی می ذاشتیم تو ایران
. من ندیـــــدم اینجا. هنوز حتی چیز شبیه به اون هم پیدا نکردم. البته مطمئنم که پیدا می شه. ولی اگه بتونید بیارید بد نیست. لازم نیست دنبالش بچرخید اینجا.
اگه چیز دیگه ای یادم اومد توی همین پست می نویسم. 
از شانس خوب ما ابتدای ورودمون داره مصادف می شه با برگزاری سومین همایش بر و بچه های کامپیوتر چی سیدنی که به همت یه سری از با صفاهای محل مهندس ارنست عزیز، تیسمار هومن و همراهی ارزشمند دوست خوبمون آقای رضا دوست داره برگذار می شه. جای تقدیر و تشکر داره از زحمت تک تک دوستان که با این کارشون باعث می شن یه شبکه قوی از بچه های قدیمی و جدید شکل بگیره تا ضمن آشنا شدن با همدیگه زمینه ای فراهم بشه تا بتونن در آینده تو این گروه به همدیگه کمک کنن و هسته قوی و قدرتمندی از بچه های ایرانی و کامپیوتری تو سیدنی درست بشه.
ما هم فرصت رو غنیمت می شماریم تا ضمن دیدار اکثر بچه ها از تجربه های ارزشمند تک تکشون استفاده کنیم. کمااینکه تا امروز هم همینطور بوده. همایش روز سه شنبه 5 جولای 2011 از ساعت پنج و نیم تا هفت و نیم عصر خواهد بود. جزئیات بیشتر در مورد نحوه و مکان برگزاری رو هم می تونید از وبلاگ مهندس مطالعه بفرمایید. می بینمتــــــون
------------- پی نوشت ------------
می خواستم زودتر بیام بنویسم اما نشد. یه نمه گرفتار شدم یکی دو روزه.
وظیفه خودم می دونم که همین جا از مهندس ارنست عزیز و تیمسار هومن گل و گلاب که ترتیب این همایش رو دادن صمیمانه تشکر کنم. یه جمع خودمونی خیلی با صفا از بچه هایی که با صداقت سعی کردن تمام تجربیات شون رو با جدیدتر ها به اشتراک بذارن. سوای حس و حال قشنگ دیدن همه آدمایی که همیشه از هزاران کیلومتر دورتر باهاشون گپ می زدی و این بار از نزدیک همشون رو یک جا با هم می دیدم، این جلسه واسه من خیلی مفید بود و واقعا استفاده کردم. دست همتون درد نکنه بچه ها. امیدوارم که این جور برنامه ها همیشه تداوم داشته باشه.
یکی از دغدغه های تازه مهاجرها پول و حساب بانکی و پیدا کردن یه روش مطمئن و کم هزینه تر واسه انتقال نقدینگی از ایرانه. با توجه به مشکلات موجود در نقل و انتقال پول از طریق بانک، خوب طبیعتا دو راه بیشتر نمی مونه. یا از طریق صرافی اقدام کنیم و یا پول رو نقد بیاریم اینجا. روش اول که به نظر من حداقل تو این شرایط بی فایده است. به چند دلیل. اول اینکه واسه انتقال پول به استرالیا حتما باید دلار استرالیا از صراف بخری. بازار دلار استرالیا رو هم که این روزها همه بهتر از من می دونید. قیمت خیلی بالایی داره و تو بازار ایران مشکلات دو چندان می شه. چون دلار استرالیا اونجا ارز رایج نیست و عملا پیدا کردن مبالغ بالا خیلی سخته و اگر هم گیر بیاد خیلی گرون تموم می شه. اونایی که مثل من اومدن پیش دستی کنن و کم کم پولاشون رو دلار آمریکا خریدن که اوضاشون بدتر هم می شه. چون به همون دلیلی که عرض کردم، یک بار باید دلار آمریکا را به قیمت خرید به صراف بفروشن و ریال بگیرن، و یه بار دیگه همون ریال رو به صراف بدن و به قیمت فروش (به اضافه هزینه حواله) از صراف دلار استرالیا بخرن و حواله کنن و این یعنی اینکه عملا صراف بهت می گه: پول داری؟ غلط می کنی داری. همه اش رو باید دو دستی تقدیم کنی و بعد تشریف ببری. یه جورایی به جای نقل و انتقال پول باج می گیرن! خوب... بانک مملکت ات وقتی کار بقالی رو عملا داره انجام می ده صراف هم باید از فرصت استفاده کنه. بگذریم.
واسه بردن پول به صورت نقدی هم خوب محدودیت هایی وجود داره. دو جا قراره بهتون گیر بدن. یکی تو فرودگاه ایران که نوشتن بیشتر از نفری ۵۰۰۰ دلار آمریکا اجازه ندارید با خودتون خارج کنید و یکی دیگه هم توی فرودگاه سیدنی هست که اگه بیشتر از نفری ۱۰۰۰۰ تا داشته باشی باید اعلام کنی. سد اول تو فرودگاه تهران که تنها اثرش واسه ما اضافه شدن استرس تو لحظه آخر بود و دیگر هیچ. چیزی بهمون نگفتن و اصولا هیچی نپرسیدن. نمی دونم تو چه شرایطی گیر می دن و سئوال جواب می کنن! مرحله آخر هم توی فرودگاه سیدنی بود که یه فرم بهمون دادن تا میزان پولی که همراهمون هست رو اعلام کنیم و دیگر هیچ. اگر هم نفری ۱۰۰۰۰ تا یا کمتر بیارید که پر کردن همون هم لازم نیست. فقط هر کاری می کنید توی فرمی که توی هواپیما بهتون می دن دروغ ننویسید که اگه بفهمن جریمه اش بسیار سنگینه.
و اما حساب بانکی. در مورد روش حساب باز کردن از ایران خیلی از دوستان نوشتن و من قصد ندارم در موردش دوباره تکرار مکررات کنم چون اصولا اینقدر انجام این کار راحته که شاید بهتره بگیم روش خاصی نداره. پر کردن یه فرم، جواب دادن یکی دو تا تماس و تموم.
فقط چند تا نکته در این مورد می گم که به نظر من مفیده.
اول اینکه به نظر من بهتره از ایران حساب بانکی تون رو باز کنید، چه قصد دارید پول حواله کنید و چه نقدی با خودتون می آرید. دلیل اش هم اینه که وقتی این کار رو می کنید کارت خودپرداز شما قبل از ورودتون آماده می شه و به محض فعال شدن حساب بهتون تحویل داده می شه و خوب، همین امر باعث می شه که یک هفته منتظر صدور کارت نشید و به خاطر نداشتن کارت بی جهت پول نقد با خودتون جا به جا نکنید. اگه بتونید این کار رو بعد از مشخص شدن آدرس و منطقه محل زندگی تون در استرالیا انجام بدید به مراتب بهتره، چون کارت و مدارک رو واسه راحتی شما به نزدیک ترین شعبه به محل زندگی تون ارسال می کنن و این خودش از سر در گمی بدو ورود کم می کنه و ارزش داره. هر چند، اگه نشد هم اصلا مهم نیست. اینجا تهران نیست.
نکته دوم اینکه من خودم تجربه خوبی از کار با بانک Commonwealth دارم. هم سرویس بسیار خوبی داره و هم تعداد شعب و دستگاه های خودپردازش از همه بانک ها در استرالیا بیشتره. خوب، با توجه به اینکه به ازای هر برداشت از خود پرداز بانک های دیگه، نزدیک به سه دلار کارمزد از حسابتون کسر می شه این نکته می تونه مثبت باشه. Commonwealth یه جورایی بانک ملی استرالیا محسوب میشه. ضمنا طبق قوانین این بانک، زودتر از سه هفته قبل از واریز پول واستون حساب رو باز نمی کنن. پس اگه قصد دارید پول رو با خودتون بیارید زیاد عجله نکنید. ضمنا توی این بانک نه بنده سهام دارم و نه پدرم مدیر عاملشه. نوشتن این نکته هم دلیل بر این نیست که بانک های دیگه بد هستن یا سرویس بدی می دن. فقط تجربه خودم رو نوشتم. همین.
و نکته آخر هم اینکه اگه متاهل هستید می تونید یه حساب مشترک باز کنید و یا اینکه روی حساب یک نفر درخواست کارت اضافی واسه نفر یا نفرات بعدی هم داشته باشید. اگه قصد دارید در آینده حساب تون رو تفکیک کنید (که با توجه به پرداخت حقوق به صورت مجزا به هر کدام از اعضای خانواده در آینده این امر محتمل خواهد بود) روش دوم در آینده دردسر کمتری واستون خواهد داشت و فقط کافیه که کارت های اضافی رو از طریق اینترنت غیر فعال کنید و نیازی به تغییر دادن نوع حساب و مراجعه به شعبه نخواهد بود. 
----- پی نوشت ----
هومن عزیز لطف کرده و یکی دو تا نکته دیگه در مورد انتخاب بانک و انتقال پول نوشته که بدون تغییر حرفهای خودش رو اینجا می نویسم. ممنون هومن جان:
حالا که بحث بانک و بانک کشی شد این چند تا نکته رو هم بد نیست بهش اشاره کنیم:
دو تا بانک Westpac و NAB خیلی برای ایرانیها آشنا نیستن (احتمالا به این دلیل که امکان باز کردن حساب از خارج از کشور ندارن، اگه جدیدا داشته باشن من بی اطلاعم).
Westpac اولین بانک تاسیس شده و دومین بانک بزرگ استرالیا در حال حاضر هست (همین اواخر StGeorge رو هم با جاش خرید) و اون یکی هم که نیازی به توضیح نیست: National Australia Bank!
به همین دلیل هم خیلی از ما تا آخر عمرمون همیشه مشتری بانک ANZ یا Commonwealth میمونیم چون اغلب دلیل مهمی برای تغییرش پیدا نمیکنیم.
و اما نکته بعدی که بد نیست ملت بدونن اینه که بانک ANZ ظاهرا در زمینه کارت اعتباری دست و دلباز تره و بانک Commonwealth هم در زمینه امنیتی تمهیدات بهتری داره. البته یه جاهایی هم دیگه شورش رو درمیارن. برای مثال کافیه از کارتت یه دو ماهی استفاده نکنی مثلا یه سفر بری ایران، موقع برگشت میبینی کارتت رو غیر فعال کردن. با اون دو تای دیگه تجربه خاصی تا این لحظه نداشتم.
راستی یه راه بهتر برای انتقال پول اینه که با این صرافی هایی که اینجا نماینده دارن کار کنین. اکثر فروشگاه های ایرانی با یه صرافی توی ایران کار میکنن و ارز انتقال میدن.
شما توی ایران ریال تحویل میدین و اینجا دلار تحویل میگرین، و بالعکس.
تبلیغشون رو میشه توی این هفته نامه بامداد پیدا کرد:
http://bamdadweekly.com.au
..............................
نام: امیر
سن: 30
وضعیت تاهل : +
رشته تحصیلی : نرم افزار
تخصص : برنامه نویسی
زیستگاه : استرالیا،سیدنی
وکیل مهاجرتی : خودم
تاریخ لاج : آبانماه 1387
تاریخ صدور ویزا : فروردین 1390
